Uw woord is lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad

Posted in Denksels on zaterdag, 7 maart, 2009 by Thompie

De laatste tijd ben ik weer door omstandigheden bezig met nadenken over aanbidding en gebed. En ik kwam dit lied tegen gebaseerd op de super bekende tekst uit Psalm 119.

Er schoot een gedachte door mijn hoofd die ik even wou opschrijven. Amy Grant zegt in het filmpje dat ze zich vaak verloren voelt en dan zingt ze dit lied. Nu het gevoel van verloren zijn ken ik maar al te goed. En om dan tot gebed te komen gaat voor mij al niet makkelijk, maar deze tekst zegt: “Uw woord”…

En weer kom ik tot de conclusie dat ik meer tijd moet maken om te lezen.

What if God was one of us?

Posted in Denksels on donderdag, 4 december, 2008 by Thompie

Wat als God iemand uit mijn dichte vriendenkring zou zijn? Zou ik met Hem iets gaan drinken? In het rock café die ik pas ontdekt heb…
Zou ik daar samen met Hem een cocktail drinken die de naam van een of andere bekende rock band draagt. “Voor mij een Slayer aub, en voor jou Heer? Wat zeg je? Ah, en een Lemmy voor mijn Vriend daar…”
Zou ik daar met Hem diepzinnige discussies voeren over hoe Hij is, over wie ik ben, of zou ik eerder gewoon over het weer praten, of misschien wel over de dingen waar we ons mee bezig houden. School, werk, hobby’s, vrienden, … Wat dat dan ook voor ons beide zou kunnen inhouden.
Zouden we lachen om de gekke mensen om ons heen, lachen om de moppen die we elkaar vertellen, lachen om de hond die bij ons komt snuffelen op zoek naar een koekje? Zou God een koekje tevoorschijn toveren?
Zouden we headbangen op Zombie van The Cranberries, genieten van de muziek?
Zouden we aangeschoten raken en nog harder lachen?

 

Wat als ik zou klagen over de dingen die Hij deed of (ogenschijnlijk) Zijn fout zijn?
Wat als ik Hem er op zou wijzen dat alle dingen die ik deed eigenlijk wel goed voor zijn koninkrijk zou kunnen zijn en dat ik eigenlijk wel goed bezig ben? En Hem dan zou vragen waarom er toch nog bepaalde dingen gebeuren die ik niet snap waarom?
Wat als ik tegen Hem zou uitvallen en schreeuwen als Hij weer eens iets heeft uitgestoken waar ik niet van snap hoe Hij zoiets zou kunnen doen? Wat als ik een verklaring zou eisen? 

Of mag ik/Hij dit allemaal zomaar?
Of moet dit?

[ke’tonk]

Posted in Ervaringen on dinsdag, 14 oktober, 2008 by Thompie

De nacht was lang. Je weet wel, zo een waarin je maar rond draait en je draai niet vindt. Uiteindelijk na de hazeslaapjes beu te zijn toch maar iets anders gaan doen. De eerste zonnestralen komen boven de horizon, die niet zo bijster mooi en/of groot is midden int stad. Het belooft een mooie dag te worden.

Ik neem mijn ontbijt, boterham met pindakaas als ik mij goed herinner, en pak mijn spullen voor school. Ik stap de deur uit en ik ben extra goedgezind. De zon schijnt zalig op mijn gezicht, hop trui uit en rond mijn middel. Koptelefoon (toch iets deftigers als mijn broer zijn oorvernielers.) op, MP3 player aan waar een mix van Arch Enemy, In Flames, Panopticum en Nightwish op staat. Ik rijd headbangend en air-guitarend door het stad richting school.

Wiskunde, derde verdieping, lokaal 3.08, meneer Windels Bart… Een van de zaligste docenten van de school, maar ze zijn allemaal zalig dus ik zit wel goed:-). Jammer genoeg was het een vrij saaie les, allerhande definities van de vlakkenmeetkunde. Lijnstukken, georienteerde lijnstukken/vectoren, hoeken, … [sarcastic mode] juich! [/sarcastic mode]

Zoals altijd krijg ik honger rond 11u. Na nog een anderhalf uur les overleefd te hebben sprint ik naar beneden om wat frietjes te kopen in onze resto. Hmm het is hier donker…
“Kan ik wat frietjes krijgen aub”
“Sorry, ik heb geen electriciteit, ik kan niks klaarmaken, zelfs geen broodjes.”
grmbl, dan maar de fiets pakken naar het stad. Maar ik moet nog terug komen om aan een taak te werken met een klasgenoot. Niet zo veel zin in maar ja… Ik zal wel zorgen dat ik op tijd terug ben, en anders wacht hij wel ff.

Buiten schijnt de zon nog altijd lekker, maakt gelijk het feit goed dat ik nog geen eten heb. Ik fiets maar richting Sint Jansplein, wie weet is Tonny over de middag in haar kot en spring ik daar even binnen. Oh nog even mijn mp3 player opzetten. Een fietser haalt mij in terwijl ik dat doe, nu is dat op zich niet erg maar ik word niet zo vaak ingehaald, vandaar beetje mijn verrassing, maar ik was dus met mijn mp3 player bezig.
Goed ik maak weer wat snelheid. De fietser zit net voor mij en net op het moment dat ik hem wil inhalen op een pleintje steekt er een jongentje van 13 de straat over zonder te kijken. (Ik kon op dat moment natuurlijk niet gelijk zien dat hij 13 is, maar dat hoorde ik dus achteraf in de ambulance.)

Ik had dan wel een slechte nacht gehad en was ik heel erg moe maar mijn reflexen werken nog verdraaid goed. Beetje te goed…

Ik knijp uiteraard gelijk mijn remmen dicht. Mijn fiets komt terstond tot stilstand. Nu zal de iets meer onderlegde mens in fysica gelijk het vervolg kunnen raden… Ja, inderdaad, de eerste wet van de heer Isaac Newton, ook wel bekend als de traagheidswet heeft nu eenmaal effect op vrij veel dingen, inclusief mijn lichaam. Voor de mensen die het nog niet kunnen raden: de wet zegt onderandere dat als een voorwerp in beweging is, die in beweging wil blijven.

Ok op zich ervaar je de uitwerking van die wet wel op je fiets als je remt maar zijn de gevolgen niet zo erg. Je maakt gewoon gebruik van de derde wet van de heer Newton en duwt tegen je stuur waardoor je blijft zitten. Alleen door mijn beide remmen in te knijpen en doordat mijn voorrem iets gevoeliger is afgesteld zijn de gevolgen van de eerste wet toch wel benoemenswaardig…

Mijn achterwiel vliegt de lucht in, mijn lichaam wil verder vliegen en kan dat ook aangezien de zin van de kracht die ik inzet op mijn stuur om gebruik te maken van de derde wet, loodrecht staat op de zin van waar naartoe ik vlieg als gevolg van de eerste wet.

Omdat ik geen tijd meer kreeg om mijn handen van mijn stuur te halen en voor mij uit te strekken kreeg mijn voorhoofd een ervaring die die al lang niet meer heeft gehad maar wel heel gekend is, nog van de tijd dat ik niet de reflex had om mijn handen voorruit te strekken als ik viel. Ik lig op de grond, ik schreeuw het even uit, pijn overal maar vooral aan mn hand en mijn knie.
“Bel de ambulance!” hoor ik verschillende mensen zeggen.
Oh nee! Straks kan ik niet meer zeggen dat ik nog nooit de binnenkant van een ziekenhuis heb gezien maar toch zoveel uitspook!
“Ambulance is niet nodig hoor, ik sta zo wel weer op”
En effectief, ik sta ook zo weer recht.
“Ja maar u hoofd bloed ook!”
Mijn handen worden rood als ik een veeg haal over mijn voorhoofd. Laat ik maar even gaan zitten. Ik strompel richting een bank en wacht tot de ambulance komt.

Goed om een lang verhaal verder kort te maken (want ik moet naar ichtus), ik beland dus in het ziekenhuis met een open wonde aan mn voorhoofd en een schaafwond op mijn knie terwijl elke beweging met die knie vreselijk veel pijn doet.
Er worden foto’s van nek en knie getrokken, geen fractuur gelukkig, alleen een bloeduitstorting in mijn knie die wel wegtrekt. Mijn voorhoofd wordt genaaid en ik ga voor de komende dagen mankend en met een hoofdwonde door het leven. Gelukkig heb ik mijn haar toch laten groeien eh pa?

Wie?

Posted in Denksels on zaterdag, 16 augustus, 2008 by Thompie

Willen weten wat er te kennen valt

Vallen voor wat er te kennen is

Herinneren wat er te kennen was

Leeg

Posted in Denksels on maandag, 21 juli, 2008 by Thompie

Een antwoord op dit

Och zus, ik ken het zooooo goed…
Zelfs naar mezelf toe. Het ongeluk? Het kon me eigenlijk weinig schelen… Het enige waar ik boos om was, was dat ik nu geen motor meer had:-s
Had ik zelfs de kans gehad om het nog eens te doen maar dan zonder schade zou ik het zo doen… What a rush! En je hebt een gespreksonderwerp :p

Muziek maken doe ik al een eindje niet meer, perhaps you’ve noticed. Maar niet echt omdat ik het mezelf niet toesta om creatief te zijn, eerder omdat ik het gewoon niet kan…
Ik voel niks, dus hoe kan ik dan iets uiten?

En de mensen die mij dan wel iets lieten voelen, stoot ik weer af.. Of zorg ik er voor dat ik niks voel.. Op een of andere manier..

Ik wil ook weer echt zijn…

Nu ik er even bij stil sta, eigenlijk is het enige wat mij weer mezelf doet voelen Indian Summer. Dat moet ik je waarschijnlijk niet uitleggen, maar muziek maken met zn vieren, gewoon omdat we het leuk vinden en voor God iets speciaals willen brengen.

Misschien liggen we gewoon al te lang stil… Zomerse Indianen!! We moeten DRINGEND weer beginnen spelen!

ps: het antwoord werd te lang en te persoonlijk, dus post ik het zelf maar even op mijn blog…

Let’s drive

Posted in Ervaringen on zondag, 20 juli, 2008 by Thompie

Het was niet al te geweldig weer, maar het was droog. Wel veel wind dus beloofde een vrij intensieve rit te zijn.
Voor diegene die het nog niet weet: ik heb een motor. Een Yamaha Diversion 600.
Een zalig ding die heerlijk rijdt.

Ondertussen heb ik er al een dikke (knipoog naar Gersom die wrs mn blog niet leest) 4000 km op doorgebracht. En het begint mij eigen te worden.

Goed, ik was dus van plan op weg te gaan naar Sint Niklaas. Een stad ergens tussen Gent en Antwerpen waar mijn lieftallig zusje en zangeresje Eef woont. Ze had mij gevraagd om de muziek in haar gemeente een beetje te versterken met mijn gitaargespel. Uiteraard wou ik dat graag doen met mijn Aina.

Ik was op zoek naar een softcase voor folkgitaar, voor de leken: een verharde gitaarzak ofwel een kist die je op je rug kan dragen. Voor folk gitaar (wat een groot verschil is met een klassieke gitaar of een electrische gitaar) zijn die kennelijk vrij zeldzaam. Ik wou er zoeen omdat ik dan mijn gitaar op de motor kon meenemen uiteraard. Ik al zoeken op internet, niet gelijk gevonden. Ik dan maar eens naar muziek en visie gestapt, een muziekwinkel in Antwerpen, om te vragen of zij er een hadden. Nee, ze hadden er geen binnen, maar ze konden er wel een bestellen.
“Ok, bestel maar, hoe lang gaat dat duren? ”
“Twee weken normaal, wij bellen u als die binnen is”
“Ah ideaal, bedankt”

Drie weken later nog geen bericht gehad. Ik weer naar muziek en visie (diezelfde muziekwinkel in Antwerpen, ergens dicht bij de paardenmarkt, nee er worden daar geen paarden verhandeld.) om te vragen of die nog niet binnen was. Heen en weer gebel, gefoeter door de telefoon dat er te weinig stock is, …
Besluit: ‘zou pas tegen eind augustus binnen zijn’
“zucht”

Geen probleem, er is nog een muziekwinkel in Antwerpen waar ik sowieso nog naar toe wou om een nieuwe lading gitaren te gaan bekijken die zouden binnen komen. Daar hadden ze nog een tweede hands softcase. 25 euro, done deal. En hop, ik tevreden.

Nu ga ik even eten want ik heb honger, ik maak zo mn verhaal af.

hmm lekker, frietjes…
ok waar zat ik..

Ahja, ik had mijn softcase. Nu kan je je wel inbeelden dat daarmee rijden op een motor aan 120 km/h vrij intensief is voor je armen. Nuja, ben toch thuis geraakt met dat ding.

Ok, ik wou dus naar Sint Niklaas rijden, met mijn gitaar. Eerst nog even naar de jeugd geweest die kennelijk doorging in Ieper. Een stukje van de film Chicken little meegepikt maar ik moest op 21u weg want ik mag in het weekend niet rijden na 22 uur door die stomme L die nog aan mijn motor hangt. Goed droog wegdek, ik kon wel lekker doorrijden. Ok mijn gitaar trok erg maar het ging nog wel als ik was voorover zat en de trekkracht goed zat voor mijn schouders.
Toch was ik even blij met stukje 90 dat je hebt bij Gent, met die verselijke tuduk-weg. Maar mijn armen en schouders konden even uitrusten.
Lokeren voorbij, Sint Niklaas kwam in zicht.
Ah, afslag 14 en 15. Ik moet 15B hebben. Hé? Wat spuit daar op? Hmm hier is het wegdek nat, kennelijk heeft het hier geregend… nuja.
Ik bereid de bocht voor, rem een beetje bij, dacht nog: “dat is een zalig bochtje om met 90 a 100 km/h te nemen. Lekker hangen 🙂 ”
Plots voelde ik mijn achterwiel wegglijden, de volgende momenten weet ik niet meer zo goed… Ik weet dat ik niet in paniek schoot en vrij soepel op straat viel (ok dat klinkt inderdaad raar, soepel vallen… oh well)
Ik zag mijn motor voor mij uit glijden en vonken maken en de rand van de weg dichterbij komen… That’s a good thing, lig ik iig niet op straat.
Gek gevoel dat glijden over straat, ik voelde niks… Het leek wel een wildwaterbaan ofzo, volgens mij hebben engelen mij echt gedragen.

Het  volgende moment sta ik op de berm en word ik kwaad op mezelf, smijt mijn handschoenen en helm af en zie hopeloos naar mijn motor die verbogen en in stukken op zn zij ligt.
Verschillende auto’s stoppen en vragen of ze mij kunnen helpen… Mensen! Ik kan nu niet echt nadenken, geen idee of je me kan helpen. Het enige wat ik wist is dat ik niks had, mn dij deed een beetje pijn maar that’s it.
Toch even iemand gevraagd of ik zn gsm mag gebruiken, mijn batterij was bijna plat. Thuis gebeld, Eef gebeld, Meneer heeft mij ff naar het centrum van St Nikl gebracht en de rest heb ik maar te voet naar Eef haar huis gedaan.

Ondertussen is mijn motor opgehaald daar mijn o zo coole broer en schoonbroer en staat hij thuis. Ik vermoed dat hij daar even blijft staan want ik heb het geld niet echt om hem helemaal gelijk te laten maken… mr ja.. Dat wordt weer de fiets.
Ik ben bewaard gebleven en ben daar echt dankbaar voor.

Van mijn gitaar is er een stemschroef afbroken, maar dat is op zich nog wel te maken denk ik… Ik had sowieso een nieuwe gitaar nodig, maar ook nog geen geld voor:p
Voor in de kerk mocht ik gelukkig Ben (de o zo coole papa van Eef) zijn Martin gebruiken wat een heel erg leuk gitaartje is 🙂

Toevoeging:

Vanmiddag heb ik ook nog mijn eerste wii ervaring opgedaan, kei cool ding 😀
Tennissen is kei grappig 😀
En boksen is gewoon weg fitness! Super goed voor je conditie 😀 Het zweet drupte van me af.

Nog een ervaring was slapen in dezelfde kamer waar Martin Joseph zijn “Dolphins make me cry” heeft geschreven.

Aanwezig zijn in de evangelische kerk van Lokeren was ook weer een nieuwe ervaring.

Jaja, we zijn weer paar ervaringen rijker…

We zijn weer een ervaring rijker…

Inspiratie

Posted in Denksels on zaterdag, 14 juni, 2008 by Thompie

De lucht is schitterend, de wolken zijn een lied voor de ogen,
de zon speelt er mee, crescendo en decrescendo,
de wind speelt voor dirigent, en wijst elke wolk zijn plaats.
Op de climax van het stuk barst alles los en komen de noten als een waterval over ons heen…
…ten einde de mensen beneden te inspireren, maar wie luistert er nog?
De voorstelling brachten ze spontaan ten gehore, een jam sessie in openlucht
Een enkele joker,
de ander die het heeft gehoord is een vogel, soms weet hij een mens de ogen uit te wrijven